خاطرات

سه شنبه ۱۴ خرداد ۹۸ | ۱۹:۴۴ ۳۳۱ بازديد

خاطرات حواس

بسیاری از اطرافیانم معتقدند که من از ویژگیهای ذاتی و مادرزادی کاملاً متفاوتی برخوردار بوده ام و بنابراین نباید انتظار داشته باشم دیگران اعتقادات مرا درک و باور کنند و بکار گیرند. آنها معتقدند که خاصیت من نه حرفها و معارف من است بلکه وجود خودبخودی من است و آن این است که همه می بینند که به گونه ای دیگر هم می توان بود و زیست و همین مشاهده موجب می شود که حیات و هستی برای آنان آسانتر شود و نه اینکه تغییر یابند. آنها معتقدند که بزرگترین خطای من که علت اصلی همه رنجهای من است توقع از دیگران در جهت پذیرش آرای من و بکارگیری آن در زندگیست، یعنی اینکه دیگران را هم مثل خود سازم. این نظر موافقان من است و اما نظر مخالفانم این است که من بایستی بکلی نابود شوم زیرا موجودیتم مخل حیات و هستی بشر است و حرفهایم بوی مرگ و نیستی می دهد و راهی جز خودکشی باقی نمی گذارد. این هر دو نظر کمابیش دارای حقی در واقعیت بشر است و به تجربه هم مسلم آمده است ولی سئوال من اینست که آیا وجود من فقط برای آن است که به دیگران بیشتر خوش بگذرد و همین؟

از کتاب خاطرات حواس ص 12

41- کتاب صوتی (1) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (2) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (3) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (4) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (5) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (6) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (7) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (8) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (9) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (10) خاطرات حواس - ۱۳۸۱

41- کتاب صوتی (11) خاطرات حواس - ۱۳۸۱